รู้จักกับ Haldi Honey วง queer math-pop จากสิงคโปร์ ที่ไม่ยึดโยงตัวเองในกรอบของเพศและแนวดนตรีแบบเดิม ๆ

224

ในซีนดนตรีสิงคโปร์ที่มักถูกมองว่าเล็กและเต็มไปด้วยข้อจำกัดพื้นที่และโอกาส สิ่งเหล่านั้นกลับกลายเป็นแรงผลักให้ศิลปินทั้งหลายพยายามสร้างผลงานและพาเสียงดนตรีของตัวเองไปสู่ระดับโลก Haldi Honey คือหนึ่งในวงที่ค่อย ๆ ก่อร่างสร้างตัวจากสิ่งแวดล้อมนั้น พวกเขาเริ่มต้นจากการทดลอง เสาะหาซาวด์ของตัวเอง สะสมผู้ฟังทีละน้อย จนกระทั่งได้ขึ้นอยู่บนเวที Baybeats Singapore 2025 เทศกาลดนตรีระดับประเทศที่ผ่านมา ไม่ใช่ในฐานะศิลปินหน้าใหม่ที่บังเอิญถูกเลือก แต่ในฐานะวงที่พิสูจน์แล้วว่าพลังสร้างสรรค์จากซีน DIY เอง ก็สามารถขึ้นมายืนบนเวทีใหญ่ได้อย่างสง่างาม

พวกเธอนิยามตัวเองว่าเป็นวง math-pop แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคำจำกัดความคือวิธีที่พวกเขาไม่ยอมถูกขังอยู่ในกรอบเดิม ๆ ดนตรีของพวกเขาหยิบเอาความซับซ้อนของจังหวะมาผสมกับท่วงทำนองที่ติดหูได้อย่างงดงามสนุกสนาน ขณะเดียวกัน ความเป็นเควียร์ของวงก็ไม่ได้ถูกใช้เป็นป้ายแท็กใด ๆ หากเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่เปิดโอกาสให้ทุกคนกล้าสื่อสารและต่อความรู้สึกต่าง ๆ อย่างตรงไปตรงมาโดยไม่จำกัดเพศ จาก boink! EP ที่เต็มไปด้วยพลังพุ่งพล่านแบบอันเดอร์กราว สู่อัลบั้ม bask ที่โปรดิวซ์เองเกือบทั้งหมดอย่างประณีต

ทีมคอสมอสได้มีโอกาสคุยกับ Haldi Honey ผ่านอีเมล์ถึงการดนตรีและมุมมองของพวกเขาต่อโลกและซีนดนตรีสิงคโปร์ใน Space Invader ครั้งนี้

สมาชิก Haldi Honey:
Daxa
Jade Lee
Anne Lee
Codie Loh
Tay Jin Rong

วงได้ขึ้นเวที Baybeats Singapore 2025 ประสบการณ์ครั้งนี้มันสำคัญกับพวกคุณยังไงบ้าง ทั้งในฐานะศิลปินและในฐานะวง

Daxa: ถึงแม้ในทางกฎหมายแล้วฉันยังไม่ได้เป็นชาวสิงคโปร์อย่างเป็นทางการ แต่นั่นก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายชีวิตที่ฉันอยากทำให้เป็นจริง ฉันโตที่นี่ และเทศกาลนี้ก็มีอายุพอ ๆ กับฉันเลย การได้ขึ้นเล่นที่นั่นจึงเหมือนฝันที่เป็นจริง เวลาฉันหลับตาแล้วจินตนาการว่าตัวเองกำลังเล่นดนตรีอยู่ที่ไหนสักแห่ง ภาพที่เห็นอยู่ข้างหลังก็มักจะเป็นวิว Marina Bay เสมอ

Jade: ช่วงเวลาที่ฉันเริ่มหยิบกีตาร์ขึ้นมาเล่นจริงจัง ก็คือช่วงเดียวกับที่ Daxa ชวนฉันเข้าร่วมวง Haldi Honey และลองใช้ชีวิตในฐานะสมาชิกวงดู ตั้งแต่เกือบ 4 ปีที่แล้ว การได้มีโอกาสเล่นในเทศกาลอย่าง Baybeats มันตื่นเต้นมากจริง ๆ มันทำให้ฉันเห็นชัดเลยว่าเพื่อนร่วมวงของฉันเก่งกันขนาดไหน และตัวฉันเองก็เติบโตขึ้นมากแค่ไหน เพียงแค่ได้อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่รักดนตรีแบบสุดใจแบบนี้

Anne: วงและศิลปินท้องถิ่นที่ฉันชอบหลายวง ต่างก็เคยขึ้นเล่นที่ Baybeats หรือเริ่มต้นเส้นทางจากโครงการ Baybeats Budding Bands มาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากที่ได้เดินตามรอยพวกเขา

Codie: นี่ถือเป็นอีกหนึ่งหมุดหมายสำคัญของพวกเราเลย ผมโตมากับการได้ยินชื่อ Baybeats และเห็นวงที่ผมนับถือขึ้นเล่นบนเวทีนั้น มันยังทำให้ผมรู้สึกเหลือเชื่ออยู่เลย ที่ชื่อวงของพวกเราได้ไปอยู่บนโปสเตอร์เดียวกับ Ali T.T

อะไรเป็นแรงบันดาลใจให้พวกคุณเริ่มทำดนตรี โดยเฉพาะการเติบโตในสิงคโปร์ที่ซีนดนตรีไม่ได้ถูกมองว่าโดดเด่นมากนัก?

Daxa: ตอนเด็ก ๆ เรื่องนี้ทำให้ฉันหงุดหงิดมากเหมือนกัน แต่จริง ๆ แล้วดนตรีมันมีอยู่ ความคิดสร้างสรรค์ก็มีอยู่ ผู้คนก็มีอยู่ ถึงพวกเราจะมีไม่มากก็ตาม หน้าที่ของเราคือช่วยกันดูแลและบ่มเพาะสิ่งที่เรามี ปัญหาที่แท้จริงของซีนดนตรีไม่ใช่ความผิดของตัวซีนเองเสมอไป แต่มันเป็นเรื่องเชิงโครงสร้างมากกว่า และมันก็ส่งผลกระทบต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ตามมา

Codie: ฉันแค่อยากทำแบบที่ศิลปินคนโปรดของผมเคยทำให้ผมรู้สึก นั่นคือการถูกมองเห็นและได้รับการรับฟัง ถึงซีนดนตรีในสิงคโปร์จะค่อนข้างยาก แต่มันก็เป็นผลลัพธ์จากสิ่งที่ประเทศนี้จำเป็นต้องเป็น และการที่ยังมีคนทำดนตรีออกมาเยอะขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่เงื่อนไขมันเป็นแบบนั้น มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกมีแรงบันดาลใจที่จะทำดนตรีต่อไปเรื่อย ๆ

โชว์ไหนหรือตอนไหนที่ทำให้คุณรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ที่ทำเล่น ๆ อีกต่อไปแล้ว?

Daxa: ตอนที่ฉันปล่อย EP ชื่อ boink! ในปี 2018 นั่นคือโปรเจกต์แรกที่ฉันถ่ายทอดออกมาจากตัวเองจริง ๆ เสียงของฉันเองคือสิ่งสำคัญที่สุด และฉันไม่ได้ทำงานร่วมกับใครเพื่อผลักดันงานสร้างสรรค์ของคนอื่น ถึงฉันก็ชอบทำแบบนั้นเหมือนกันนะ แต่โปรเจกต์นี้ทำให้ฉันรู้ว่าการมีพื้นที่ที่เสียงของตัวเองถูกวางไว้ตรงกลางมันสำคัญกับฉันมากแค่ไหน ถึงอย่างนั้น ตอนนั้นฉันก็ไม่เคยคิดเลยว่าดนตรีมันจะไปได้ไกล หรือจะมีใครฟังและรักมันจริง ๆ จนกระทั่งเราได้ขึ้นเล่นที่ Baybeats นั่นแหละ และเพื่อนร่วมวงของฉัน โดยเฉพาะ JR (Tay Jin Rong) คือคนที่คอยย้ำกับฉันเสมอว่าดนตรีของพวกเรามันคุ้มค่าที่จะทุ่มเททำมันอย่างจริงจัง

Codie: ตอนที่ผมตัดสินใจซื้อเบสของตัวเองแล้วเริ่มหัดเล่นจริง ๆ แทนที่จะยืมของ Daxa ตลอด (หัวเราะ) 

แล้ววงมารวมตัวกันได้ยังไง?

Codie: ฉัน Daxa Jade แล้วก็ Anne เจอกันใน Tinder นะ ถึงจริง ๆ แม้ทั้งสามคนจะรู้จักกันมาก่อนแล้วก็ตาม แล้วพอเรารู้ตัวว่าเราต้องมีมือกลองสักคน เพราะ Daxa ต้องตีกลองไปด้วยร้องไปด้วยมา 2 ปีเต็ม เราก็ไปเจอ JR ใน SOFT ซึ่งเป็นเว็บบอร์ดของนักดนตรีสิงคโปร์ที่หน้าตายังเหมือนติดอยู่ในยุค 2000 อยู่เลย

คุณเคยอธิบายซาวด์ของตัวเองว่าเป็น math-pop แล้วคุณบาลานซ์ระหว่างจังหวะที่ซับซ้อนกับความป๊อปที่เข้าถึงง่ายยังไง?

Daxa: คำถามนี้มันเรื่องเทคนิคมากเลย จริง ๆ แล้วเราสามารถซ่อนจังหวะแปลก ๆ หรือการเปลี่ยนเทมโปไว้ได้ ด้วยการจัดวางน้ำหนักบีตให้มันน่าสนใจ คำนวณความสัมพันธ์ของความเร็วเพลงด้วยการแบ่งจังหวะย่อยในอีกเทมโปหนึ่ง อะไรพวกนั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าคนดูยังไม่รู้จะเต้นกับกรูฟแปลก ๆ ของฉันยังไง แปลว่าฉันยังเต้นบนเวทีไม่พอที่จะชวนพวกเขาเต้นตามต่างหาก

ซาวด์หรือกระบวนการสร้างสรรค์ของคุณเปลี่ยนไปยังไงจาก EP boink! มาถึง bask?

Daxa: boink! สะท้อนช่วงชีวิตที่ฉันอยู่ในตอนนั้นแบบตรงไปตรงมา มีเพื่อน ๆ มาร่วมงานเยอะมาก Will Kwiatkowski กับ Marcus Dembinski มาช่วยตีกลองให้ David Fuller ช่วยจัดการเรื่องแอมป์กีตาร์ แล้วฉันก็ยืมกีตาร์ 8 สายมาจากเพื่อนของเขา กระบวนการทำงานตอนนั้นค่อนข้างอนาล็อก แล้วฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจด้วยซ้ำว่าซินธ์ทำงานยังไง ฉันก็ยังรักเพลงป๊อปเหมือนเดิมนะ แต่ตอนนั้นอิทธิพลของมันจะชัดในเชิงการแต่งเพลงมากกว่าการโปรดิวซ์ แล้วฉันก็ใส่วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตกับเกมลงไปเยอะมาก ตอนนี้ฉันออกไปแตะหญ้าข้างนอกบ้านบ่อยขึ้นแล้ว

ส่วน bask ทำคนเดียวในห้องนอน เหมือนอัลบั้มป๊อปดี ๆ หลายชุดในยุคนี้ ฉันจริงจังกับการเลเยอร์เสียงร้องของตัวเองซ้อนกันหลายชั้นมากขึ้น แล้วก็ทดลองกับเท็กซ์เจอร์อิเล็กทรอนิกส์และฮุกที่ติดหูเยอะขึ้น ฉันสามารถจินตนาการมิวสิกวิดีโอให้ทุกเพลงใน bask ได้เลย แต่ถ้าเป็น boink! ภาพในหัวฉันจะเป็นโชว์อันเดอร์กราวมากกว่า (หัวเราะ)

หลายเพลงใน bask ฟังดูเป็นเรื่องส่วนตัวมาก แต่ก็ยังมีความขี้เล่นอยู่ คุณตัดสินใจยังไงว่าเรื่องไหนในชีวิตจะหยิบมาเขียนเป็นเนื้อเพลง?

Daxa: เวลาฉันเขียนเพลง มันเหมือนทุกอย่างระเบิดพุ่งออกมาจากในตัวฉันเหมือนอาเจียนเลย แต่จนถึงตอนนี้เนื้อเพลงทั้งหมดฉันเป็นคนเขียนเอง แล้วมันจะแบ่งออกเป็นสองแบบ แบบแรกคือฉันแต่งดนตรีก่อนทั้งหมด แล้วค่อยมานั่งคิดทีหลังว่าความรู้สึกอะไรที่ทำให้เสียงพวกนั้นมันพุ่งออกมา จากนั้นก็ค่อยนั่งเขียนเนื้อให้มันเป็นบทกวีอย่างตั้งใจ อีกแบบหนึ่งคือเนื้อเพลงมันออกมาพร้อมกับดนตรีเลย มันทะลักออกมาพร้อมกันหมด ถึงจะคิดประโยคที่ดีกว่านี้ได้ทีหลังก็เถอะ แต่ก็เปลี่ยนมันไม่ได้ เพราะเพลงนั้นมันสะท้อนความรู้สึกที่รุนแรงมากในช่วงเวลานั้น ทุกอย่างที่ฉันเขียนถึง ต่อให้เป็นเรื่องตลก ๆ มันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันในตอนนั้น ช่วงหลัง ๆ พวกเราเริ่มแต่งเพลงด้วยกันมากขึ้น มันเป็นความท้าทายใหม่ที่สนุกดี เพราะต้องเขียนเนื้อให้กับดนตรีที่ไม่ได้พุ่งออกมาจากฉันคนเดียว แต่เกิดจากการสนทนาด้วยกัน ถึงอย่างนั้นหัวข้อที่พูดถึงก็ยังคล้าย ๆ เดิม

พวกคุณโปรดิวซ์ มิกซ์ และมาสเตอร์อัลบั้มนี้เองเกือบทั้งหมด ช่วงเวลาไหนที่ยากที่สุดหรือภูมิใจที่สุดในเชิงเทคนิค?

Daxa: การทำให้เสียงร้องของฉันมีความโปร่งแบบป๊อป ทั้งที่ใช้ไมค์ราคาถูก แล้วฉันก็ยังไม่ชินกับเสียงแบบนี้สักที นั่นแหละที่ใช้เวลานานมาก ฉันคิดอยู่หลายครั้งว่าจะทำไม่ได้แน่ แล้วจะทำ math-pop ไปเพื่ออะไร ถ้าเสียงยังฟังเหมือนนักร้องร็อก ไม่ใช่ป๊อปดีวา

ถ้าต้องเลือกหนึ่งเพลงจากอัลบั้มนี้ที่บอกความเป็นตัวตนของ Haldi Honey ได้ดีที่สุด และอยากแนะนำให้คนที่ยังไม่เคยฟังวงคุณเริ่มจากเพลงนั้น คุณจะเลือกเพลงอะไร?

Jade: เราเพิ่งทำวิดีโอถามสมาชิกแต่ละคนว่าเพลงโปรดของตัวเองคือเพลงไหน แล้วเพลง boy boy ก็ได้คะแนนสูงสุดทั้งเวลาฟังบนเวทีและนอกเวทีเลย ในบรรดาเพลงป๊อปใน bask เพลงนี้ชัดที่สุดว่ามีกรูฟแบบ math ซ่อนอยู่ข้างใน แม้ภายนอกจะฟังติดหูก็ตาม

สิงคโปร์มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมมาก ความเป็นเมืองแบบนั้นส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ของคุณยังไงบ้าง?

Daxa: มันส่งผลแบบอ้อม ๆ มากกว่า เพราะผู้คน สถานที่ และสิ่งต่าง ๆ ที่ฉันรักมันมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม และหลายอย่างก็เป็นความสิงคโปร์แบบเฉพาะตัว ฉันเลยคิดว่าบรรยากาศและการอ้างอิงต่าง ๆ ในงานมันสะท้อนชีวิตที่นี่อยู่บ้าง แต่ทั้งหมดก็ยังเป็นภาษาอังกฤษ และอยู่ในกรอบแนวเพลงตะวันตกเป็นหลัก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใส่ความเป็นสิงคโปร์ลงไปแบบชัดเจน บางทีเพราะตอนทำ EP ก่อนหน้าอย่าง boink ฉันกำลังคิดถึงบ้าน เพราะตอนนั้นฉันอยู่ที่สหรัฐ เลยมีการอ้างอิงถึงบ้านมากกว่าเสียอีก

คุณเปิดเผยชัดเจนว่าเป็นวง queer band คุณคิดว่าสิ่งนี้จะสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงอะไรให้กับซีนดนตรีสิงคโปร์ได้บ้าง หรือคุณอยากเห็นอะไรเกิดขึ้นในซีนนี้?

Daxa: คนรักเพศเดียวกันเป็นศิลปินเก่ง ๆ มาตลอด เป็นเทรนด์เซ็ตเตอร์ที่ยอดเยี่ยม และที่สำคัญคือเล่นดนตรีเก่งด้วย ฉันเริ่มเบื่อคำว่า “วง female-fronted” แล้ว (discriminated: “female-fronted” คือวงที่มีนักร้องนำเป็นผู้หญิงคนเดียว ซึ่งหลายคนเชื่อว่าก็ยังอยู่ภายใต้อิทธิพลของผู้ชายเป็นส่วนใหญ่และไม่ได้มีโอกาสถ่ายทอดเรื่องราวของผู้หญิงเหมือนเดิม) ฉันอยากเห็นวงที่มีแต่ผู้หญิงและเควียร์มากขึ้นด้วย เด็ก ๆ ที่เป็นคนหลากหลายทางเพศมักจะหันไปหางานศิลปะเพื่อใช้เป็นพื้นที่แสดงออกตัวตนอยู่แล้ว ฉันเลยไม่คิดว่าพวกเขาต้องการแรงบันดาลใจจากเราเท่าไร แต่ฉันก็อยากให้ผู้ชมที่เป็นคนรักต่างเพศออกมาดูและสนุกกับงานศิลปะของเควียร์มากขึ้น เหมือนกับแนวเพลงของพวกเรา ฉันรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลเลยที่มันจะต้องทำให้วง niche อะไรก็สามารถเป็นกระแสหลักได้ถ้าคุณเปิดใจอีกนิดเดียว และบางทีคนรักต่างเพศอาจเรียนรู้อะไรบางอย่างจากเลสเบี้ยนเกี่ยวกับการรู้สึกของตัวเองอย่างจริงจังก็ได้

ความเป็นเควียร์มีผลต่อความสร้างสรรค์ของพวกคุณในฐานะวงยังไงบ้าง มันส่งผลต่อวิธีสื่อสาร เขียนเพลงไหม?

Codie: ผมคิดว่าการเป็นคนเควียร์หรืออย่างน้อยก็เป็นคนที่สนับสนุนชุมชนเควียร์ มันทำให้พวกเราไวต่อความรู้สึกกันมากขึ้น และมันสะท้อนออกมาเวลาที่เราคุยกัน ไม่ใช่แค่เรื่องดนตรี แต่ในฐานะเพื่อนด้วย อย่างการที่เราซัพพอร์ตกัน คอยเช็กอินถามไถ่ว่าโอเคไหม ถึงจะมีความเห็นไม่ตรงกันบ้าง เราก็ยังคุยกันด้วยความเคารพ และกล้าพูดจากความเปราะบางของตัวเอง แทนที่จะตั้งการ์ดป้องกันตัว

Daxa: อีกอย่างหนึ่งคือความสบายใจที่ไม่ต้องอธิบายตัวตนของตัวเองตลอดเวลา เวลาทำงานศิลปะ เราจำเป็นต้องเปิดเผยความเปราะบาง ถ้าคุณต้องคอยระวังคำพูด หรือคอยอธิบายพื้นฐานความเป็นมนุษย์ของตัวเองให้คนร่วมงานเข้าใจอยู่ตลอด มันก็คงทำลายพลังความสร้างสรรค์ไปอย่างรวดเร็ว การได้รู้สึกว่าตัวเองถูกมองเห็นและเข้าใจในระดับที่ลึกและเป็นธรรมชาติมากขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริง ๆ

มีศิลปินเควียร์คนไหนบ้าง ทั้งในประเทศหรือต่างประเทศ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้คุณมองเห็นตัวเองหรือความเป็นไปได้ของดนตรีในแบบใหม่ ๆ?

Daxa: Blair Benzel จากวง Good Game สำหรับฉัน เพลงบางเพลงของเธอมันคือจุดสูงสุดของความสำเร็จในแนวเพลงที่ฉันรักที่สุดตลอดกาลเลย อัลบั้ม Get Good ทำฉันร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง Yvette Young ก็เหมือนเป็นคนที่ช่วยผลักดันให้ดนตรีเควียร์ในแนวfo9iuเฉพาะกลุ่มมีตัวตนในกระแสหลักมากขึ้น เธอทะลุเข้าไปถึงกลุ่มคนฟังใน Reddit ได้อย่างน่าสนใจมาก ส่วน Chappell Roan ก็เป็นตัวอย่างของการถ่ายทอดความรู้สึกของเลสเบี้ยนแบบสุดทางก็สามารถถูกยอมรับในวงกว้างได้ ฉันเคยเห็นชายแท้วัยสามสิบสี่สิบเต็มห้องเปิดเพลงเธอดัง ๆ แล้วร้องเต้นกันสุดเหวี่ยงเลย และ Rosalía ก็สร้างสรรค์และผลักขอบเขตเพลงป๊อปได้ไกลมาก ในขณะเดียวกันก็แสดงความเป็นเควียร์ของตัวเองอย่างภูมิใจผ่านภาพลักษณ์และงานวิชวลต่าง ๆ ด้วย

ซีนสร้างสรรค์ของสิงคโปร์ยังต้องเผชิญกับเรื่องการเซ็นเซอร์และความอนุรักษนิยม คุณหาพื้นที่ของความสุขและความขบถในสภาพแวดล้อมแบบนั้นยังไง?

Codie: มันต้องมีคนที่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณยืนหยัดเสมอ การพยายามจะเอาชนะมันอาจเป็นเรื่องเสียเวลา ผมเลยเลือกทุ่มพลังให้กับผู้คนและชุมชนที่ผมแคร์มากกว่า เอาพลังไปหล่อเลี้ยงสิ่งที่เรารักดีกว่า

พวกเราไม่คุ้นเคยกับซีนดนตรีของสิงคโปร์เลย จากมุมมองของคุณ ตอนนี้ซีนที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?

Daxa: ซีนดนตรีของที่นี่จริง ๆ น่าสนใจและมีสีสันมาตลอด แต่หลังจากช่วงล็อกดาวน์รอบแรก มันเหมือนระเบิดออกมาเลย มีคนสร้างสรรค์จำนวนมากที่ต้องอยู่บ้าน ไม่มีอะไรทำ ก็เลยหันไปหัดเครื่องดนตรีใหม่ ๆ หรือเริ่มโปรดิวซ์เพลงเอง ฉันแอบเสียดายที่เรายังเจอปัญหาแบบเดียวกับซีน DIY ทั่วโลก คือสถานที่แสดงสดหรือสตูดิโอปิดตัวลง บางทีก็ไม่มีที่ใหม่มาทดแทนได้ ความทรงจำหลายอย่างของพวกเราผูกอยู่กับสถานที่ที่ตอนนี้ไม่มีอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศของการซัพพอร์ตกันและกันมันแข็งแรงมาก ทุกคนคอยหนุนหลังกัน อาจเพราะเกาะเรามันเล็ก และบรรยากาศกับซาวด์ของเรามันมีความเฉพาะตัว เลยรู้สึกว่ามันมีคุณค่าพอที่จะช่วยกันปกป้องและไปสนับสนุนกันจริง ๆ ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็ทำแบบนั้น

ความท้าทายที่สุดของการเป็นศิลปินในสิงคโปร์คืออะไร?

Anne: ต้องเลือกระหว่างไม่มีเวลามากพอ หรือไม่มีเงินพอใช้ 😭

ก้าวต่อไปของ Haldi Honey?

Codie: เขียนอัลบั้มด้วยกันทั้งวง แล้วก็ออกทัวร์ แล้วก็ใช้เวลาทำเรื่องป่วน ๆ สนุก ๆ ด้วยกันให้มากขึ้นด้วย (หัวเราะ)

คุณอยากแนะนำอะไรกับนักดนตรีเควียร์รุ่นใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น และกำลังสงสัยว่ามันโอเคไหมที่จะเป็นตัวของตัวเอง?

Anne: คำแนะนำนี้จริง ๆ ใช้ได้กับนักดนตรีทุกคนเลย ไม่ว่าจะเป็นเควียร์หรือไม่ก็ตาม คือพยายามหาเพื่อนแล้วก็หาชุมชนของตัวเองให้เจอ ความรู้สึกที่ได้รู้ว่ามีคนแบบเราที่หลงใหลในสิ่งเดียวกัน มันดีมาก ๆ ลองเข้าชมรมดนตรีที่โรงเรียน ไปดูโชว์ ไปออกงาน พยายามเปิดตัวเองและไปซัพพอร์ตคนอื่นด้วย เพราะพลังของการมีพรรคพวกมันสำคัญมาก การได้เจอนักดนตรีคนอื่น รวมถึงนักดนตรีเควียร์ด้วยกัน ทำให้ฉันมีความกล้าที่จะเป็นตัวเองและแสดงออกผ่านดนตรีมากขึ้นจริง ๆ

อยากฝากอะไรกับคนที่เพิ่งค้นพบวงคุณผ่านอัลบั้ม bask คุณอยากให้พวกเขาสัมผัสความรู้สึกแบบไหน?

Daxa: ฉันชอบคำถามนี้มากเลย ฉันเคยพูดเสมอว่าอยากให้ดนตรีของฉันให้ความรู้สึกเหมือนการกอด Pikachu จาก Pokemon อบอุ่น นุ่มฟู ที่เต็มไปด้วยความรัก และรู้สึกขนลึกเพราะรู้สึกได้ถึงไฟฟ้าช็อตเบา ๆ ไปพร้อมกัน

---

ติดตาม Haldi Honey ได้ที่ Instagram, X, Bandcamp และ Youtube