สำรวจรากวัฒนธรรมการฟัง ดู และสนับสนุนวงการดนตรีญี่ปุ่น ผ่านมุมมองหนึ่งของ “Ginn-san” ในฐานะของคนญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในไทย

25

ในยุคที่เทคโนโลยีสามารถใช้อำนวยความสะดวกสบาย และเชื่อมต่อคนบนโลกให้เข้าถึงกันง่ายมากขึ้นแล้ว ในฝั่งอุตสาหกรรมดนตรีก็มีสิ่งที่เรียกว่า “สตรีมมิงแพลตฟอร์ม” ที่เริ่มเข้ามามีบทบาทต่อศิลปิน ค่ายเพลง และผู้ฟัง ตอนนี้มีสตริมมิงหลายเจ้าให้เลือกสรร พร้อมระบบ Subscription และคุณภาพของออดิโอที่ผู้ฟังสามารถเลือกใช้เจ้าไหนก็ได้ตามความพึงพอใจของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ถือว่ายังเป็นสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ เมื่อการจะนำผลงานเพลงลงบนแพลตฟอร์มต้องผ่าน Distributor ที่เก็บเปอร์เซ็นต์หรือหักค่าใช้จ่ายรายปีอีกที สำหรับศิลปินที่ยังไม่มีรายได้เพียงพอก็อาจจะต้องคิดหน้าคิดหลัง แต่ในอีกแง่หนึ่ง ก็ถือเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า หากเรามองว่ามันเป็นการขยายฐานแฟนที่ศิลปินอาจหมายมั่นไว้ว่า จะมีคนเข้ามาฟังเพลงของพวกเขามากยิ่งขึ้น

แม้ปัจจุบัน เราจะอยู่ในยุคที่การอัพโหลดผลงาน หรือการหาเพลงใหม่ ๆ มาฟังนั้น สะดวก รวดเร็ว และง่ายขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้ว รวมถึงยังถูกต้องในแง่ของลิขสิทธิ์เพลงที่เมื่อก่อนการจะเข้าไปฟังเพลงของศิลปินสักคนนึงที่อาจปรากฎอยู่บนแค่แพลตฟอร์มของยูทูป เผลอ ๆ อาจไม่ได้มาจาก Official Channel ของศิลปินเจ้าของเพลงเหล่านั้นด้วยซ้ำ แต่อาจจะมาจากช่องนิรนามที่เอามาเผยแพร่อีกที

แต่พอลองย้อนกลับมาในยุคนี้ ใครหลายคนอาจจะเคยตั้งคำถามว่า “ทำไมศิลปินหรือวงดนตรีบางวงที่เราชอบถึงไม่นำเพลงมาลงในสตรีมมิง?” ไม่ว่าวงนั้นจะมีอายุกี่ขวบหรือเป็นศิลปินหน้าใหม่แกะกล่องก็ตาม หรือบางครั้งก็เป็นศิลปินยุคก่อนที่อินเทอร์เน็ตจะถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะกับศิลปินญี่ปุ่น คล้ายกับตอนที่พยายามจะหาเพลงของ honeydip อีกหนึ่งวงดนตรีชูเกซระดับตำนานมาฟังนั้นถือว่ายากมาก ๆ ต้องมาจากการซื้อซีดีโดยเฉพาะเท่านั้น แต่เนื่องในโอกาสครบรอบ 25 ปี ทางวงก็เพิ่งได้กลับมาปล่อยอัลบั้ม ‘Another Sunny Day’ (2000) รวมถึง ‘groovy indian summer’ (2002) เวอร์ชั่นรีมาสเตอร์ ลงบนสตรีมมิงแพลตฟอร์มเรียบร้อยแล้ว เช่นเดียวกับ Condor44 วงดนตรีโพสต์ร็อก และวงสัญชาติญี่ปุ่นวงอื่น ๆ

ด้วยความสงสัย ผู้เขียนจึงส่งข้อความไปหา Ginn-san (จินซัง) เจ้าของเพจ dessin the world และมือกลองวง Faustus เพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม ในฐานะชาวญี่ปุ่นที่เคยเล่นดนตรีในบ้านเกิด ก่อนมาอาศัยอยู่ที่ประเทศไทยมากกว่า 10 ปี ถึงสาเหตุที่ว่า ทำไมศิลปินไม่ค่อยลงเพลงบนสตรีมมิงกัน วัฒนธรรมการฟังเพลง ดูคอนเสิร์ต และการสนับสนุนด้วยการซื้อเมิร์ชแบบ Physical ของคนญี่ปุ่นเป็นยังไง?

• วัฒนธรรมการฟังเพลงและการสนับสนุนศิลปินของคนญี่ปุ่น

สำหรับเขา การที่ศิลปินบางคนไม่นำผลงานเพลงมาลงบนสตรีมมิง แต่ละคนล้วนมีเหตุผลที่แตกต่างกันออกไป ส่วนหนึ่งอาจมาจากต้นสังกัดหรือค่ายเพลงไม่อนุญาต เพราะในเชิงธุรกิจ การขาย Physical Format ย่อมได้กำไรมากกว่าสตรีมมิงแพลตฟอร์มที่มักคำนวณรายได้จากยอดฟัง จนบางครั้ง วงดนตรีที่ยังไม่มีชื่อเสียงมาก แทบจะคาดหวังอะไรไม่ได้เลย ซึ่งอิงตามคอนดิชั่นของแต่ละแพลตฟอร์มด้วย

ในส่วนข้อดีจากมุมมองของนักดนตรี Ginn-san ได้ให้ความคิดเห็นกับเราว่า “ผลงานเพลงของเราสามารถไปถึงหูผู้ฟังทั่วโลกได้ จากจำนวนประชากรทั้งหมด 8,000 กว่าล้านคน และแม้ทุกคนจะไม่ได้ใช้บริการสตรีมมิงแพลตฟอร์ม แต่อย่างน้อยที่สุด มันก็ทำให้นักดนตรีรู้ว่าตลาดเพลงหรือฐานผู้ฟังของพวกเขาอยู่ที่ประเทศไหน และยังช่วยเรื่องการวางแผนทัวร์ในอนาคตด้วยว่า ศิลปินอยากทดลองไปเล่นดนตรีหรือเลือกโปรโมทที่ประเทศไหนก่อนดีบ้าง”

ยกตัวอย่างภาพที่เห็นชัดมากที่สุด ในกรณีที่หากเรามีกำลังทรัพย์เพียงพอจะซื้อบัตรงานคอนเสิร์ต การสนับสนุนผ่านสิ่งเหล่านี้คือปัจจัยส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ศิลปิน-วงดนตรีถูกมองเห็นมากยิ่งขึ้น ไปจนถึงโปรโมเตอร์และทีมงานเบื้องหลังที่ตั้งใจลงทุนลงแรงให้เกิดงานอีเว้นท์เหล่านั้นขึ้นมา เพราะในเมื่อผู้ชมได้ไปดูโชว์ของวงดนตรีนั้น ๆ แม้จะรู้จักหรือไม่มาก่อน แล้วเกิดอยากติดตามต่อ ผู้ชมหรือคนที่ผ่านเข้ามาดูโชว์ก็สามารถเปิดแอพสตรีมมิง พิมพ์ชื่อศิลปิน พิมพ์ชื่อเพลงและกดฟังได้เลยภายใน 3 วินาที ทั้งหมดนี้ถือเป็น Ecosystem ที่หมุนเวียนระหว่างผู้ประกอบการ เวนิว และศิลปินให้เดินหน้าต่อไปได้

เช่นเดียวกับการซื้อซีดี แผ่นเสียง เทปคาสเซตต์ (รวมถึง Merchandise ของศิลปิน) ในยุคก่อนที่เขาเล่าผ่านมุมมองของผู้ฟังว่า ในยุคสมัยที่ยังไม่มีสตริมมิงแพลตฟอร์ม การจะหาเพลงฟังใหม่ ๆ ถือว่ายากมาก และต้องลงทุนค่อนข้างเยอะไปกับการซื้อ Physical แต่สำหรับผู้เขียนมันคือเสน่ห์อย่างนึงที่นักฟังเพลงต่างเคยมีประสบการณ์ร่วมกัน นอกจากจะใช้ฟังหรือสะสมแล้ว มันยังคือ Art Appreciation ที่ได้สนับสนุนศิลปินไปพร้อมกันด้วย

“ตอนนั้นผมใช้เงินส่วนใหญ่ที่ได้จากงานพาร์ทไทม์ที่ญี่ปุ่นนำมาซื้อซีดี พอได้เงินสิ้นเดือน ก็หมดตัวช่วงต้นเดือนถัดมาเลย เป็นการซื้อซีดีแบบ ジャケ買い = Jake-gai ประมาณว่า ดูจากปกซีดีแล้วรู้สึกว่าน่าฟังดี ก็เลยลองซื้อโดยไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพลงแนวไหน มีเงินเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอครับ” ประโยคนี้เหมือนเรากำลังได้ยินเขาหัวเราะปนน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งเขายอมรับว่า ในยุคปัจจุบัน เราสามารถฟังเพลงได้ทุกแนวจากทุกประเทศแล้ว และทุกคนก็มีสิทธิในการเข้าถึงเพื่อค้นหาแนวเพลงใหม่ ๆ ในแบบที่ไม่ต้องลงทุนเยอะกว่าเมื่อก่อน

“แต่ข้อเสียในฐานะศิลปินกับการลงผลงานเพลงบนสตรีมมิง จำนวนรายได้ที่เข้ามามักน้อยกว่าการขาย Physical โดยเฉพาะศิลปินที่ยังไม่ค่อยมีชื่อเสียง หรือวงดนตรีที่ทำเพลงเอ็กซ์ตรีมมาก (ซึ่งยอมรับว่าวงผมก็ขายยากเหมือนกัน) นอกจากช่องทางรายได้จะไม่เสถียรแล้ว เราต้องทำตาม Policy ของแพลตฟอร์มหรือ Digital Distributors ที่บางครั้งพอเราอยากทำอะไรนอกกติกาก็ทำไม่ได้” Ginn-san กล่าว

ประเด็นนี้เคยเกิดขึ้นกับหลายศิลปินที่ถูกถอดเพลงออกจากสตรีมมิงแพลตฟอร์ม ที่ไม่ใช่เพียงแค่การหมดสัญญาเท่านั้น ทำให้ศิลปินต้องใช้เวลาย้ายเพลงไปดิสทริบิวเตอร์เจ้าอื่นหรือย้ายไปแพลตฟอร์มอื่น แต่อาจเกิดปัญหาภายในเรื่องลิขสิทธิ์ระหว่างเจ้าของเพลง ค่ายเพลง หรือดิสทริบิวเตอร์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย รวมถึงปัญหาอื่น ๆ ที่นอกเหนือสัญญา หรือในฐานะผู้ฟังเองมันก็เข้ามาเปลี่ยนพฤติกรรมการฟังเพลงของเราไปอย่างสิ้นเชิง

“แฟนเพลงหรือคนญี่ปุ่นโดยส่วนใหญ่พอเขารู้ว่า รายได้บนสตรีมมิงแพลตฟอร์ตที่จะส่งไปถึงศิลปิน มันค่อนข้างน้อยกว่าการซื้อ Physical Format หรือในกรณีที่แย่ที่สุดอาจจะไปไม่ถึงศิลปินเลย แฟนเพลงเลยเลือกที่จะสนับสนุนด้วยการซื้อซีดี แผ่นเสียง เมิร์ชมากกว่า เพราะรายได้ส่วนหนึ่งมันเข้าทางศิลปินโดยตรง หรือมีเก็บไว้กับตัวเองก็อุ่นใจกว่า เพื่อนชาวญี่ปุ่นผมคิดแบบนี้นะ”

“ประเทศญี่ปุ่น” ก็ถือเป็นหนึ่งในประเทศที่อุตสาหกรรมดนตรีแข็งแรงมาก ๆ สังเกตได้จากร้านทาวเวอร์เรคคอร์ดส์ (Tower Records) ที่มีหลากหลายสาขา และสาขาหลัก ๆ มักจะเป็นตึกใหญ่ (ถึงมันจะถือกำเนิดขึ้นที่สหรัฐอเมริกาก็ตาม) “สิ่งแวดล้อมก็อาจจะเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่คนญี่ปุ่นยังซื้อ Physical Format เพราะในประเทศยังมีร้านเฟรนไชส์ประเภทนี้เยอะอยู่พอสมควร ไปจนถึงร้านเล็ก ๆ ที่ศิลปินหรือคนที่ชื่นชอบในเสียงดนตรีมาเปิดเอง เช่น Like A Fool Records, THROAT RECORDS, Flake Records, Records Shop Base และยังมีเว็บไซต์ที่ทำให้การหาซื้อง่ายขึ้นครับ”

และหากย้อนเวลากลับไปในปี 1990s ในยุคที่เพลงอัลเทอร์เนทีฟกำลังรุ่งเรือง Tower Records ก็เคยมาเปิดสาขาที่ประเทศไทย นับเป็นสวรรค์ของเหล่านักฟังเพลงและนักสะสมเลยก็ว่าได้ หนึ่งในนั้นคือ “พี่จอม—ศรัณยู ตรีสุคนธ์” ซึ่งเขาเล่าว่า สิ่งหนึ่งที่หลายคนมักจดจำกันได้คือ บูธฟังเพลงที่รายล้อมไปด้วยอัลบั้มเก่าและอัลบั้มใหม่ให้เลือกสรร ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่ทำให้เขารู้ว่าอัลบัั้มไหนจะน่าซื้อมากแค่ไหน บวกกับการเรียงลำดับรายชื่อศิลปินเพื่อให้ง่ายต่อการสืบค้น บางวงดนตรีก็จะมีการบอกแนวดนตรีเอาไว้ด้วย ไปจนถึงพนักงานประจำที่ร้านจะมีความรู้เรื่องดนตรีสูงมาก ทำให้เราสามารถเอ่ยปากขอคำแนะนำหรือให้เขาชี้เป้าว่าศิลปินคนไหนน่าฟังบ้าง

“ผมจำได้ว่าเคยไปต่อคิวขอลายเซ็นต์วงดนตรีหลายวงอย่าง Ash, Suede, the Bluetones (ถ้าจำไม่ผิด) และน่าจะมีอีกหลาย ๆ วงดนตรีที่ส่วนตัวผมก็จำไม่ค่อยได้แล้วครับ” — จอมกล่าว

หรือกระทั่งใน Scene ของฝั่งคอนเสิร์ตและเฟสติวัล ญี่ปุ่นยังเป็นประเทศหมุดหมายที่ศิลปินในบ้านเกิดและต่างประเทศ ต่างก็อยากเปิดคอนเสิร์ตของตัวเองและเดินทางมาเพื่อแสดงที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ผู้เขียนเองก็มักจะเห็นตารางทัวร์เอเชียของศิลปินที่เราชอบมีคอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่นเสมอ ๆ (แบบที่เสียดายปนยอมรับว่าไม่สามารถบินไปดูเองได้บ่อย ๆ) แต่นอกเหนือจากเรื่อง Demand และ Supply ที่ค่อนข้างคุ้มค่าและตอบโจทย์ศิลปินแล้ว การหมุนเวียนเศรษฐกิจในอุตสาหกรรมดนตรีที่มันยังอยู่ได้ก็คงเพราะมีพลังการซัพพอร์ตจากผู้ฟังหรือแฟนเพลงชาวญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยก็ถือว่าเป็นปัจจัยสำคัญเช่นกัน

• วัฒนธรรมการดูคอนเสิร์ตของคนญี่ปุ่น

อีกสิ่งที่เราต่างเคยได้ยินหรือเคยเจอกันมาบ้างคือ การจะเข้าไปดูคอนเสิร์ตหรือเฟสติวัลในแต่ละงานนั้น มักมีข้อตกลงร่วมกันประกาศไว้ก่อนเข้างาน เช่น ห้ามถ่ายภาพ เปิดแฟลช หรือถ่ายวิดีโอขณะรับชม ไม่รบกวนผู้อื่นด้วยการส่งเสียงดังจนเกินไป และข้อตกลงร่วมกันอื่น ๆ ที่ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของศิลปินหรือผู้จัดงาน สิ่งนี้ถือเป็นกฎทั่วไปที่ในหลาย ๆ ที่หรือในหลายประเทศเองมีไว้เพื่อให้ผู้เข้าชมเข้าใจโดยทั่วกัน

ถัดมาคือมุมมองต่อวัฒนธรรมการดูคอนเสิร์ตของชาวญี่ปุ่นเอง ก็มีการปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันการสร้างความประทับใจที่ดีให้กับศิลปิน และยังไม่ทำลายบรรยากาศเพื่อให้ผู้ชมด้วยกันเอง รู้สึกสนุกได้อย่างเต็มที่ ซึ่งบางครั้งพวกเขาก็สื่อสารด้วยวิธีแบบ Non-verbal หรือตั้งใจดูโชว์กันแบบเงียบเชียบ หรือจะปรบมือก็ต่อเมื่อถึงจังหวะที่ต้องบิวด์หรือจบเพลงแล้วเท่านั้น ไปจนถึงการไม่ทำลายอรรถรสต่อการรับชมด้วยการไม่ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหรือวิดีโอนานเกินไป ซึ่งในซีนไอดอลหรือไลฟ์เฮาส์เล็ก ๆ ก็จะเปลี่ยนรูปแบบกันไป

Ginn-san ได้ให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับหัวข้อนี้ว่า “ส่วนใหญ่การถ่ายภาพและวิดีโอมักจะไม่ค่อยได้รับอนุญาตครับ แต่ในช่วงปีหลัง ๆ โดยเฉพาะกับศิลปิน-วงดนตรีรุ่นใหม่ที่เข้าใจและมองเห็นช่องทางของการเผยแพร่วิดีโอที่อาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในประเทศบ้านเกิด แต่สำหรับพวกเขาอาจจะหมายถึงโอกาสที่จะได้แฟนเพลงใหม่ ๆ จากต่างประเทศ รวมถึงความเป็นไปได้ในเรื่องของโอกาสที่อาจจะได้เดินทางไปเล่นดนตรีที่ประเทศอื่นอีกด้วย”

“หรือทางผู้จัดงานและศิลปินก็อาจจะมีเตือนบ้างว่า หากต้องการถ่ายภาพและวิดีโอจริง ๆ ก็อย่ารบกวนคนรอบข้าง เช่น การถ่ายวิดีโอแช่ไว้ทั้งโชว์แบบเต็มเพลง หรือการนำวิดีโอที่ได้ไปลงบนเว็บไซต์กับแพลตฟอร์มอื่น ๆ (เพราะเขาอาจจะไม่อนุญาต หรือมีลิขสิทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง) ถ้าวงไหนที่ไม่อยากให้ลงในเว็บไซต์ เขาก็อาจจะบอกว่าถ่ายได้นะ แต่เก็บไว้ดูส่วนตัวเท่านั้น ห้ามเผยแพร่สู่สาธารณะ เช่นเดียวกับเทศกาลดนตรีในญี่ปุ่นบางที่ เขาก็แจ้งไว้อย่างชัดเจนว่าวงไหนถ่ายได้ หรือวงไหนไม่สามารถถ่ายได้จริง ๆ แล้วแต่งานแล้วแต่แนวเลยครับ”

โดยในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ก็มีศิลปิน-วงดนตรีไทยหลายวงที่ได้มีโอกาสเดินทางไปเล่นคอนเสิร์ตหรือจัดทัวร์ที่ประเทศญี่ปุ่นเยอะมาก ๆ อย่างในบทความจากเว็บไซต์ Music Lane Okinawa จะมีทั้ง Soft Pine, Yonlapa และ KIKI ที่ได้ให้สัมภาษณ์กับ Ginn-san ถึงความประทับใจที่ได้รับกลับมา ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไปในทิศทางเดียวกัน อาทิเช่น

“ถ้าใครเคยได้ไปเล่นจะรู้ว่าบรรยากาศของไลฟ์เฮาส์ที่ประเทศญี่ปุ่นจะมีเฉพาะตัวและแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่มาก ๆ”, “ระบบการจัดการของสตาฟหรือทีมงานชาวญี่ปุ่นมักมีความเชี่ยวชาญในงานของตัวเอง แล้วเขาก็ Professional กันด้วยครับ”, “คนที่มาดูคอนเสิร์ตส่วนใหญ่จะค่อนข้างเคารพในเสียงดนตรี และสิ่งที่ศิลปินถ่ายทอดกันออกมา ประมาณว่าพวกเขาจะโฟกัสเสียงเพลงและบรรยากาศตรงนั้นแบบตั้งใจกันสุด ๆ”, “แต่การตั้งอกตั้งใจดูของคนญี่ปุ่นไม่ได้หมายถึงการสร้างแรงกดดันให้ศิลปินว่าจะต้องเล่นดีเล่นเป๊ะตลอด แต่กลับกันมันคือพลังงานอันสนุกสนานที่แลกเปลี่ยนระหว่างกันและกัน มันคือประสบการณ์ที่พิเศษมาก ๆ ครับ/ค่ะ”

ถัดมาเป็นมุมมองความคิดเห็นของศิลปินชาวญี่ปุ่นที่เราเคยมีโอกาสได้พูดคุยหรือสัมภาษณ์มาบ้าง ระหว่างความแตกต่างของซีนดนตรีในไทยและประเทศญี่ปุ่น มีสิ่งหนึ่งที่พอสังเกตได้ชัดว่า ธรรมชาติของคนญี่ปุ่นจะมีความเป็นระเบียบและเป๊ะกว่ามาก ๆ รวมถึงพวกเขาจะค่อนข้างมีความเกรงใจ และซีเรียสในเรื่องของกฎระเบียบหรือมารยาทในการอยู่ร่วมกันกับผู้อื่น จนบางครั้งก็ส่งให้ศิลปินบางคนอาจจะรู้สึก “โดดเดี่ยว” ด้วยระยะห่างทางการสื่อสารหรือทางอารมณ์ แต่ในขณะเดียวกัน บรรยากาศคอนเสิร์ตที่เมืองไทยค่อนข้างมีความสบาย ๆ หรือตึงเครียดน้อยกว่า ทำให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายและสัมผัสได้ถึงความเฟรนด์ลี่-เข้าถึงง่ายของผู้ชม โดยเฉพาะศิลปินบางเบอร์ที่อาจไม่ได้มาไทยบ่อย ๆ ผู้ชมก็อยากทำให้ศิลปินได้รับความรู้สึกประทับใจกลับไป

ประเด็นนี้จึงเป็นการกลับมาตั้งคำถามของเราและผู้อ่านหลายคนต่อประเด็นนี้ที่ว่า จริง ๆ แล้วบรรยากาศของคอนเสิร์ตที่ดีต้องมีหน้าตาแบบไหนกันแน่? ซึ่งคำตอบของประเด็นนี้ก็อาจขึ้นอยู่กับความชอบและขอบเขตความพอดีที่แตกต่างกันไปในแต่ละคน แต่มันคงจะดีกว่าถ้าแฟนเพลงหรือคนที่มาดูคอนเสิร์ตร่วมกันจะมีเอเนอจี้ดี ๆ ส่งกลับไปให้ศิลปิน หรือพร้อมใจกันส่งรีแอคชั่นที่ทำให้บรรยากาศในงานคอนเสิร์ตนั้น ๆ สนุกขึ้นมาในแบบที่ไม่รบกวนคนรอบข้าง หรือก่อให้เกิดความวุ่นวายตามมาในภายหลัง เพราะตัวผู้เขียนเองก็รู้สึกดีใจไปกับศิลปิน ถ้ามีคนชอบงานเพลงของพวกเขาจริง ๆ เสมือนว่ามีคนพยายามรับฟังเรื่องราวของพวกเขาที่กำลังถูกเล่าอยู่

อ่านต่อ นิชิมูระซัง ผู้ก่อตั้ง FEVER ที่สร้าง Live House ด้วยความเคารพต่อศิลปินและคนดูหมดหัวใจ